Seni ilk gördüğüm gün başka kim varsa silinip gitti hayatımdan.tatlı anılar bir yana ,bana acı vermiş kim varsa o an zihnimden silinip gitmişti.yepyeni tertemiz bir başlangıçtı bu.yaşamın ikiyüzlülüğünü,yalancılığını,ihanetlerini,kalleşliklerini soyunup karşına en saf en yalın benliğimle çıkmıştım.sana ait olanı yaşamak istiyordum..aşksa aşk ,sevinçse sevinç hüzünse hüzün,acıysa acı…senden gelen ve gelecek hiçbir şey korkutmuyordu beni.sen yanımda olduktan sonra her şeye dayanabileceğimi biliyordum. Ne desem de sevdamı anlatsam diye düşünüyordum.bugüne kadar söylenmiş en güzel sevda sözcükleri bile sana duyduğum sevgiyi ifade edemeyecek diye korkuyordum .dünyanın bütün dilleriyle “seni seviyorum” desem yetmeyecekti biliyorum .nereye gidersem gideyim yanımda götürüyordum seni hiç yalnız değildim bu yüzden .hiç ama hiç bitmesin istiyordum.ama ben bile nasıl olduğunu anlamadan bitti işte. Bugüne kadar hep kendi kendime “neden” diye sordum.ama cevabını bulamadım.beni kırgınlıklara,çelişkilere ,cevabı sende olan bir sürü soruyla bitmek bilmeyen “keşke”lerle bıraktın.bana onca acı verdin .ama yüreğim düşman olamıyor sana.hergün alabildiğince yanıyor .istesem de istemesem de seni özlüyorum. Gayem sana zarar vermek değildi.acılarına,yaşam mücadelene.gözlerinde bulduğum huzura ortak olup ,yüreğimi yüreğine,ömrümü ömrüne katıp seni mutlu etmek istiyordum. Ben senden sadece sana verdiğim sevgiyi kabullenip, bu sevgiyi yaşatmanı istemiştim .ama sen ne yaptın.yüreğimde kalıp saltanat sürdürmek varken,beni sıradan biriymişim gibi elinin tersiyle ittin soruyorum sana …çok sevilmek bu kadar kötümüydü?gerçekten böyle ağırmıydı?